Column Jaap Jongbloed

Jarenlang hadden Ger en Clary van der Burg geen flauw idee waar hun kleindochter Isra zich bevond. Ja, ergens in Libië, dat was wel duidelijk, maar wáár in dat gigantische woestijnland?

In 2004 had zich over het hoofd van Isra, die toen twee jaar was, een ramp voltrokken. Het kleine meisje werd ontvoerd door haar Libische vader Hasen, die daarbij bovendien Isra’s moeder Marisse vermoordde.

Hasen werd bij verstek tot levenslang veroordeeld, maar zowel hij als Isra waren en bleven spoorloos.

Ger en Clary vertrouwden erop dat de Nederlandse overheid hun kleinkind zou opsporen en terughalen. Met 'stille diplomatie'. En stil bleef het inderdaad. Doodstil.

Uiteindelijk wist een medewerker van de Nederlandse ambassade een foto van Isra te bemachtigen. Het enige tastbare resultaat van drie jaar overheidsinspanning...

Vorig jaar trokken Ger en Clary de stoute schoenen aan: een reis naar Libië werd voorbereid. Met de vage hoop op een weerzien met Isra... Maar het vliegtuig vertrok zonder hen, Libië weigerde op het laatste moment een visum te geven. Waarschijnlijk door het tumult rond de vrijgelaten Lockerbie-dader, denkt Ger.

Het debacle betekent een keerpunt: de grootouders leggen zich met intens verdriet neer bij het gegeven dat ze Isra niet naar Nederland zullen krijgen. "Onze liefste wens is nu dat we haar ooit zullen kunnen bezoeken in Libië", zegt Ger.

Vorige maand publiceerde Justitie een lijst met de acht meest gezochte criminelen. Hasen Aksema, de man die zijn ex-vrouw vermoordde, zijn kind ontvoerde en twee lieve grootouders in het ongeluk stortte stond er niet bij. Snapt u het nog?